تا که بگویم غم دل بیشتر

دوست تَرت دارم من از هر چه دوست

ای تو به من از خود من خویش تر

دوست تر از آنکه بگویم چقدر

بیشتر از بیشتر از بیشتر

داغ تو را از همه دارا ترم

درد تو را از همه درویش تر

هیچ نریزد به جز از نام تو

بر رگ من گر بزنی نیشتر

فوت و فن عشق به شعرم ببخش

تا نشود قافیه اندیش تر

(قیصر امین پور ، روحش شاد)

*آری زیاد دیر نخواهد بود . در صبحگاهی که رنگ بر چهره ندارد، کالبد بی جانم را بر حصیر کهنه ی خانه خواهند یافت. مرده از عشق، در تنهایی و سکوت . با دستانی که هیچ گاه تو را لمس نخواهند کرد . با چشمانی که درخشندگی نگاهت را در آنها نخواهی یافت و لبانی که هرگز برای گفتن جمله ای گشوده نخواهند شد . پس چرا حالا نگویم که چقدر دوستت دارم!!!

*با شاخه های سست خیالم چه میکنی ؟ با روزگار رو به زوالم چه میکنی ؟

گیرم که باورم شود که تو را خواب دیده ام ، با انتظار این هم سالم چه میکنی؟

گیرم که ای زمانه تو هم ساختی ولی ، با سرنوشت حک شده بر فالم چه میکنی؟

*به جون ستاره هامون تو عزیزتر از چشامی ، هر جا هستی خوب و خوش باش ، تا ابد بغض صدامی

*به خانه آمد با کیف و کلاهی که در هوا بود، دعوا کردی ؟ باز پدرش پرسید و برادرش کیفش را زیر و رو میکرد برای چیزی که در دل مخفی کرده بود. تنها مادر بزرگش دید گل سرخی را در دست فشرده و او خندید...

*چرا با این که میدانم نصیب من نخواهی شد

عجب با تار و پود دل برایت خانه می سازم

همین امروز یا فردا تو را از دست خواهم داد

چگونه بگذرم از تو بگویم هر چه بادا باد

*در تنهایی شکفتم / در تاریکی نهفتم / با سایه سخن گفتم / با عشق به خواب رفتم / از تو خبری افسوس / از تو گذری افسوس / با غربت دل ساختم / تنها و رها ماندم / حال خاکستری سردم / پاییزی و بی برگم / از تو خبری افسوس / از تو گذری افسوس...

*مثل یک تصویر سیاه نه ، شایدم خیلی سفید ، تموم خاطرات تو یه دفعه از سرم پرید ، بعد یه خواب ناتموم مثل یه بغض سرد ، حرفای تاریک تو رو ، عکس تو آینه گریه کرد ، خالی شدن از عاطفه ، تکرار زرد خاطره ، از انتظار خسته شده ، نگاه خیس پنجره ، رد شدن از هر چی که بود ، بدون حرف فقط سکوت ، بین من و تو فاصله ، بازم سقوط بازم سقوط ، لحظه ی پایانی ما ، باید بشیم از هم جدا ، صدای تنهایی میاد ، از جاده های بی صدا ، مثل یه تصویر سفید ، نه شایدم خیلی سیاه ، حس میکنم زنده شدم ، تموم شده این اشتباه ...

* وقتی شب و ستاره سنگ صبور من شد / وقتی دل غریبم با ماه هم سخن شد

وقتی همیشه مستم با عطر و بوی یادت / وقتی دل غریبم هر لحظه شد فدایت

دیگر نشانی از خویش در این بدن ندارم / یک گوشه بی غم تو، در جان و تن ندارم

*اگر روزی دلت لبریز غم بود / گذارت بر مزار کهنه ام بود

بگو این بی نصیب خفته در خاک / یه روزی عاشقو دیوانه ام بود

*نه کسی منتظر است و نه کسی چشم به راه

نه خیال گذر از کوچه ی ما دارد ماه

بین عاشق کشی و مرگ مگر فرقی هست

وقتی از عشق نصیبی نبری غیر از آه

*کسی در باد می خواند :

تو را تا اوج می خواهم ، برای ناز چشمانت چه بی صبرانه می مانم ، دلم تنگ است و بی یادت در این غربت نمی مانم ، تو هستی در وجود من ، تو را هرگز نمی رانم .